Webmaster, 27 april 2008
Nederland Borkel en Schaft

nog een verhaal verschuldigd

Ja Ja het is eindelijk zo ver ik zit weer veilig thuis in het koude kikkerlandje... Zoals gezegd had ik de laatste weken niet veel van me kunnen laten horen, om eerlijk te zijn kon dat wel, maar ik vond dat ik vakantie verdient had

Eerst nog een klein stukje van India. We dachten dat we de meeste tempels wel voort gezien hadden en vonden ze allemaal op elkaar lijken totdat we in Khajuraho bij de Erotische Tempels terecht kwamen. Daar moesten we toch echt even naar toe en het was de moeite en veel discussies over de vele standjes waard. In Khajuraho hadden we een fiets voor twee dagen, dat is echt wennen en levensgevaarlijk. De fietsen daar hebben geen bel en geen licht en wij moesten 's avonds in het donker nog terug naar ons hotel, weer een paar bijna doodervaringen
Maar gelukkig kon mijn stalker van daar mij wel veilig thuisbrengen. Hij had me twee dagen gevolgd en uiteindelijk heeft Rémon hem weg moeten sturen, en toen hebben we daar geen last meer van gehad.

op 8 april (ja ik moet ver terug de tijd in)zijn we naar Varanasi gegaan. Daar heb je de Ganges waar de crematies plaatsvinden. De mensen worden daar naast de rivier verbrand en het as en de armen en voeten worden in het water gegooid. Het was heel interessant om de ceremonies te zien, maar de lucht van verbrandend vlees is een tegenvaller... Op de Ganges hebben we met een bootje gevaren, zodat we alles op de oever beter konden zien. Het is wel vies dat de schipper van het bootje zo een glas water uit de rivier haalt en achterover gooit alsof het een pilsje is...

Na Varanasi hebben we afscheid genomen van onze gids Mahendra en zouden we voor de laatste 2 weken naar Nepal vertrekken, waar ik voor mijn gevoel toch wel de leukste tijd van mijn hele reis heb gehad dat zal ook wel door de nieuwe gids, Puskar, komen en door de rust die in Nepal heerst. Puskar praatte uit zichzelf en had alles veel beter geregeld dan Mahendra. Het was wel jammer dat hij bij de Nepalese grens niet op ons stond te wachten, maar daar kon hij niets aan doen, want Shoestring had het reisprogramma van 2008 doorgegeven, terwijl het van 2007 moest zijn. In het nieuwe programma zouden we een dag later in Nepal aankomen en op een andere plaats. Na wat geregel konden we toch een hotel in en kon onze reis uiteindelijk toch verdergaan zoals gepland.

Onze eerste stop was in het plaatsje Chitwan, waar we onze olifantensafari hebben gehad. Maar eerst hebben we het Nepalees nieuwjaar gevierd. Welkom in 2065 we hebben de mensen daar geleerd dat proost in het NL 'kutkroeg' is. dus om twaalf uur was het aftellen en riepen ze allemaal Kutkroeg. echt lachen... We hebben het niet heel laat gemaakt, want we moesten de volgende dag wel fit zijn voor de safari.
Met een jeep vertrokken we richting de Jungle en daar stonden onze viervoeters al op ons te wachten. Met z'n vieren moest je op een olifant en dan zat er nog een baas van de olifant bij. Daar gingen we de Jungle in. Al vrij snel hadden we een Indische Neushoorn gespot met een jong. Hij werd door de olifanten helemaal ingesloten, zodat iedereen de neushoorns op de foto kon zetten.
Onze olifant was daarbij gewond geraakt. Hij werd door zijn baas helemaal geinspecteerd en later bleek dat hij glas in zijn poot had gekregen, omdat iemand dat in de Jungle gegooid had. Gelukkig was hij er snel bovenop en konden we onze safari voortzetten. We hebben nog wat dieren gezien, maar ik had meer oog voor de olifant, wat zijn het toch mooie en interessante dieren.
Nadat we 3 uur rondgehobbeld hadden was het tijd om terug te gaan naar de startplaats waar we met de jeeps naar de rivier gebracht werden om te helpen bij het wassen van de olifanten. Het was de bedoeling dat wij de olifanten zouden wassen, maar toen we erop zaten om het water in te gaan, kregen we al vrij snel zelf een douche. Ze laten zich ook gewoon in het water vallen en dan moest je zorgen dat je vrij snel weg was, want als ze gaan rollen en je komt eronder dan heb je echt een probleem
We hebben zo een hele tijd in het water rondgedobberd en toen was het tijd om ons klaar te gaan maken voor de jeepsafari. Wat is dat dan een tegenvaller na zo'n ochtend. Tijdens de jeepsafari hebben we niet veel nieuwe dieren gezien. Aleen een tijger maar die zat achter een hek, want die heeft mensenvlees geproefd en is daardoor levensgevaarlijk geworden, voor de toeristen...

De tweede dag in Chitwan was het tijd om naar het olifanten breeding centrum te gaan. Daar lopen heel veel jonge olifanten rond en daar kon je de olifanten ook voeren. Ik had een olifant koekjes gegeven (speciale olifantenkoekjes) toen de zak leeg was had ie nog niet genoeg gehad en ging ie met z'n slurf op onderzoek uit. in mijn broekzak had ik de lege plasticzak van de koekjes gestopt, maar voordat ik het weet was ie eruit gehaald met de slurf en in de mond van de olifant verdwenen oeps

Helaas was dit alweer het laatste dagje bij de Jungles van Chitwan en vertrokken we op 14 april naar Pokhara vanwaar we de bergen in zouden gaan voor 5 dagen!
In Pokhara regende het super hard, waardoor iedereen nog even maatregelen ging treffen op het gebied van regenkleding voor de aankomende dagen. Gelukkig was dit maar 1 avond en is het de rest van de week droog gebleven, dat was maar goed ook want in Pokhara ben ik gaan para gliden!!!
Echt super gaaf. We begonnen om 1450 meter hoogte. Van de berg moesten we naar beneden rennen en zodra je in de lucht was moest je nog steeds doorrennen, dat zag er best debiel uit. Maar dat had ik ervoor over. Wat is het mooi om zo boven in de lucht te hangen. Beneden was een meer en je werd overal omgeven door roofvogels die aangaven waar de goede wind was. We hadden al snel de goede wind te pakken en stegen naar ruim 2000 meter hoogte. Ik heb onderweg nog een filmpje gemaakt en verder heb ik flink genoten en gehoopt dat de landing zo lang mogelijk uit het zicht zou blijven. Maar na een ruim half uur drie kwartier moesten we toch echt landen. Mijn begeleider had alleen niet zo goed aangegeven wat ik moest doen, waardoor de landing niet helemaal soepel ging, maar op een schaafwondje na heb ik het overleefd Echt super gaaf. toen ik weer veilig op de grond stond heb ik ons pap en mam verteld wat ik gedaan had, want anders had ons mam toch geen rust gehad. Ze vatte het goed op

Ja en toen was het echt tijd voor de trektocht. We zijn voor 5 dagen in het Annapurna gebergte verdwenen, met 2 gidsen en 10 dragers. We moesten van te voren een tas maken met z'n tweeen die 5 dagen lang door deze sterke mannen gedragen zouden worden. Onze drager was Harry Porter, een hele lieve jongen van 24. Iedereen liep op zijn haar eigen tempo en Harry liep eigenlijk altijd met Roos mee, later kwamen we erachter dat hij Roos wel heel leuk vond, zelfs Puskar zei dat tegen Roos, maar helaas was het een Nepalees.
In de bergen hebben we niet veel bijzonders gedaan, we waren of aan het dalen of aan het klimmen en heel af en toe was het 'flat'. Visnur de gids die constant voorop liep zei dat het Dutch Flat was, maar dat was zeker niet waar. Het was Nepali Flat, want als het vlak was moest je toch klimmen en dalen...
Ondanks dat ik de trektocht moest beginnen met alleen een fles ORS water en antibiotica, ik had een maag die van streek was en geen eten toeliet, heb ik constant in de voorhoede gelopen en ik moet zeggen dat dit een fijn tempo was.
Het zwaarste moment van de trektocht was voor iedereen de klim naar Poon Hill. Om kwart voor vijf 's ochtends moesten we vertrekken zonder ontbijt om een uur naar boven te klimmen, echt ik dacht dat ik nooit boven zou komen, maar met wat aanmoedigingen van Harry en Henk is het me gelukt en ik kan zeggen het was de moeite waard. Boven hebben we de zonsopkomst gezien en dat was heel mooi. Natuurlijk moesten we ook nog naar beneden en konden we in het hotel eindelijk ontbijten en ons voorbereiden voor de rest van de dag.
De trektocht was super gaaf en het t-shirt met de route heb ik dubbel en dwars verdient al zeg ik het zelf

Na de trektocht hebben we de rustige bergen ingeruild voor de hoofdstad van Nepal we gingen naar Kathmandu. Bah wat is dat een vieze stad. Ik heb veel moeite moeten doen om daar te wennen al die smog en stobber. In Katmandu hebben we een kookcursus gehad. met zes man hebben we ons aan het Nepalees eten gewaagd. we kwamen in een met kaarsverlichte keuken terecht, waar we ons maaltje moesten bereiden.
We hadden vegetarische en kip curry gemaakt en het was nog te eten ook terwijl het er niet uitzag...
Verder zijn we in Kathmandu nog naar wat tempels en verbrandingen geweest en hebben we nog wat geshopt.

En donderdag 24 april was het weer tijd om richting huis te vertrekken. Om half 4 vlogen we van Kathmandu naar Delhi waar we ruim 8 uur moesten wachten om om half 3 's nachts naar Brussel te vliegen. In het vliegtuig aangekomen kregen we een lekker blikje Heineken. En in het vliegtuig van Delhi naar Brussel zaten we ingebouwd met jankende kinderen. We hebben alles wel overleefd en konden rond half 9 ons pap en mam en geert weer in de armen vliegen. Ik had nog zo gezegd dat ik niet zou huilen, maar ik was zo blij dat ik er weer was dat de tranen van geluk toch over mijn wangen rolden...
Thuis stond van alles op mijn te wachten en 's avonds hadden ze nog een soort verrassingsfeestje geregeld. Het was heel gezellig, maar ik was wel blij toen ik weer lekker in mijn eigen bedje lag, klaar om weer te wennen aan Nederland en deze geweldige reis nog een keer overdenkend.

Mijn reis zit erop en mijn verhalen ook. Ik heb een geweldige tijd gehad en zou het zo nog een keer overdoen. Iedereen bedankt voor de leuke reacties en als je nog niet genoeg weet en meer foto's wil zien dan ben je in Borkel welkom

hele dikke kus
Loes

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl